A min a cidade...non me convence.

Un edificio naranxa se erguía ante seus ollos, xunto a un amarelo, ese amarelo que fai uns anos parece que se puxo de moda para tódalas casa. Pero o laranxa...duas xanelas e unha galería por piso. Ante seus ollo catro deles. E non sabe cantos pisos ten, solo vé catro dende a súa cadeira. A cadeira que colleu para poder estudar, a pesar do fracaso en notas que tiña últimamente. Un edificio naranxa no que vive xente, porque a posición das ventanas e as persianas varía dependendo dos dias, das horas... Pero só mirou vida no primeiro, no piso onde un home, a media tarde, apaga a televisión e se apoia contra a ventana cun coxín para mirar pasar os coches. Eses coches tan ruidos que pasan tanto de día como de noite, sen importar se hai xente vivindo na zona. Que lle da igual todo. A velicidades excesivas, pero da igual. Logo a típica ambulancia que sempre pasa coa sirea posta, porque os coches en segunda fila lle impiden salvar a vida a persoa que levan nela. Sempre igual a mesma rutina

Mirando o edificio naranxa pensa en todo o que lle gustaría: que os pantalons non lle apretasen na cintura, que El estivese aqui de cando en vez (ou sempre, que máis da), que cheguen as vacación, que se rematen os suspensos e veñan as boas novas, que todo volva a cando un toque era tremer de nervios. Todo parece que vai ser perfecto cando chegue o fin de semana, pero como todos saben, a perfeción sóamente existe na mente do ser humano, ese ser tan complexo que, de modo individual estudamos de unha a duas.

Parece extraño que, un edificio laranxa sexa o paisaxe que ocupa o lugar as ruinas que o ano pasado miraba dende a sua antigua casa. Un edificio naranxa no que viven descoñecidos Tan descoñecidos como os seus propios veciños

E é que, cando vives nunha cidade, e estas acostumada a vivir en medio de arbores, herba e rio, con xente coñecida ao teu arredos, vivir no medio de edificios, sen verde, e sen coñecidos pasa a ser o peor pesadelo, o máis deprimente, do mundo.

Durmindo Fora da Sua Vida

Despertou. Era demasiado cedo, pero sabía que seu corpo se negaría a durmirse de novo. ¿Para que intentanlo? Ultimamente sempre lle pasaba o mesmo, e non era por falta de cansancio, non era por pesadelos nin por ganas de ir ao baño. Tiña demasiado lío na súa cabeza como para saber que pasaría, que pasaba, e como reaccionaría a cada momento.

Non era unha nena, pero tampouco unha muller. Era nova, debía desfrutar, agarrar con forzas as oportunidades que a levarían a realizar os soños da súa vida, pero...deixarse levar soa demasiado ben. No seu ordenador unha carta a espera de ser impresa para enviala. Deixaría pasar asi o que tanto desexou, porque xa non era valente. Ou quizas porque temía que uns soños a privasen de outros.

Todo ben??? Non, máis ben, todo patas arriba. A súa vida familiar, a sua rede social, o seu estado sentimental. Un cero a esquerda en cada paso que daba, ou un aspecto negativo que saía a luz : os aprobados non valían como venda ante un suspenso, unha tarde xenial no valía como venda para unha noite desaprobeitada, un sorriso non valia de venda para unha ferida no seu corazón.

Sempre pensou que un pequeno xesto o era todo, ata que descubríu que todos teñen dereito a ser un pouco egoístas. Ata que descubriu que tamen queria que de cando en vez os pequenos xestos fosen hacia ela, e non sempre de ela cara os demais.

O seu mundo se viña abaixo e o porque non saia a luz ¿¿demasiado pesimista?? Quizaís. Dixeran o que dixeran os demáis, ela tiña seu punto de vista, e cando abriu os ollos descubriu a un ser descoñecido, temeroso do mundo, sen confianza e que se deixara levar por todo e todos. Descubriu que todos os obstacúlos que evitara se amontonaran facendo un muro que, de supeto, lle cortou o paso ao resto da sua vida. Se mirou facendo unha vida aos pes da muralla que ela construira e da que quedou fora, desprotexida cos seu enemigos, en vez de dentro.

COusas DA VIda

Si tibese que elexir entre sola ou mal acompañada tería un gran dilema.

Estar soa parece a elección acertada, xxa que unha mala compañia non soe ser grato, pero...¿¿ata que punto o ser humano pode estar solo??

A sociedade ten que relacionarse, é necesario comunicarse con outras persoas, por iso, as veces, as malas compañías son precisas, e pode chegar a ser mellor opción que o estar solo.

Pero, sen dúbida, a mellor opción é estar Ben Acompañado. En moitas ocasións eu estou ven acompañada, en outras sola e en outras mal acompañada. O certo é que esté como esté sempre se pode ver a parte positiva da situación. Isto aínda mo dixeron o domingo, e eu, que sei que é certo...non miro o lado positivo. O lado positivo é fácil de ver, a non ser que sexamos demasiado cegos para ver o que temos diante de nos, e sen faltarlle o respeto aos cegos!!!! que eles, por querer ver son capaces de sentirse ben.

A vida é unha gozada, a non ser que insistamos en non disfrutala.

Ante seus ollos

Quizás fose un momento de confusión, quizás o único de lucidez da súa vida.

Mentres miraba pasar a vida, por diante dos seus ollos, decatouse de que dende sempre só mirara a parte negativa das cousas, e tantas boas vivira sen decatarse, que daba magoa que todo rematase así. A cen metros de distancia. A cen metros menos do ceo.

Quizás a medida que se achegaba ao inferno, comezaba a apreciar o que o ceo podía ser. ¿existía? Sempre o plantexara de maneira que os "libros sagrados" só eran páxinas escritas sen pés nen cabeza. Agora mirabao de ouro xeito: quizas todos estes séculos a xente malinterpretara de tal modo as cousas que conseguira facer que se dubidase.

O seu modo de ver o mundo, era máis importante, máis importante do que poderia pensar ninguen. Porque era súa vida e ela debía decidir, pero agora, quizás demasiado tarde, decatouse que ser testudo non foi o mellor. Debería ter feito máis caso. Ter axudado máis: pero xa era demasiado tarde

amour amour

Se a semana se lle facía larga...non falemos de cando chegaba o fin de semana. As horas parecía que non querían avanzar, e cando os plans faiaban...o mundo viñase enriba. Estaba, claramente, enamorada.













As caricias, os bicos, os silencios, as palabras...todo era perfecto. Por pouco que houbese ou que se fixese, durante ese intre o mundo funcionaba dun modo diferente. As estrelas sorrian no ceo, a o río facía que a auga do seu caudal soara diferente. O vento se encargaba de que ninguén molestase, e... sempre era especial





A hora de ir a casa era a peor...sobre todo cando despois ía teer que agardar outra semana a volver miralo.





O mundo xiraba diferente cando eles estaban xuntos. E todo porque a enerxía que eles desprendían facía que todo tivese que cambiar. O mundo funciona como funciona polas enerxías, e os seus corazóns palpitaban tan apresa que facía que todo cambiara de súpeto.





A vida da xente, neses mometos era feliz. O paises en guerra tomaban un respiro antes de seguir matandose entre eles, as parellas facían o amor. Todo se movía máis lentamente, apreciando cada intre de felicidade que existía polas forzas do seus corazóns.

empicado!!!

Se pasa o día pensando, pero non entende porque as horas non pasan

Todo se cae empicado e non hai modo de paralo. Os edificios parecen estar inmovís pero ela o ve como todo se fai ruinas. Todo seu imperio. Ese imperio que tanto lle custou erguer, e do que estaba orgullosa. Pero non...non era bó, porque se non ¿¿porque non se quedaba en pé??

As horas non pasan. O mundo cae igual de rapido, e agora, das bágoas que saen dos seus ollos, se forman enormes sunamis que levan todo aquelo que atope por diante.

Silenzo en público.

Bágoas no fogar.

Na soidade...a soidade que a abandona na vida real.

Porque as verdades ocultas, as veces, cando saen a luz, doen demasiado.

Titeres...personalidades febles

É evidente que cando as cousas no van ben..pois non van ben.

A personalidade inflúe demasiado na vida das persoas. Unha personalidade flebe fai que te sexa máis doado atopar a felicidade...pero tamen caer na máis profundas das desgrazas. E diso trata miña vida: da miña personalidade

Nacín da mezcla de moitos materiales: tela, fio, espuma e dous pauciños.

Meu esqueleto é de arame, e vai cuberto por pel de tela. En realidade me puxeron unha saia longa que cubre a fea cor da pel das miñas pernas...e unha camiseta que é tan ceñida que non sei de que cor é meu peito. As veces daseme por pensar que esa camiseta é miña propia pel.

Das miñas estremidades saen uns fíos, que estou seguro, se non te fixas non logras ver, e cando me intento mover non podo. Teño que agardar que alguen colla os pauciños aos que ese fios van engachado s e me movan. Ao son damusica, ou da imaxinación. Se berro, non me escoitan, así que me din por vencida e xa non intento moverme, nin inteto que me axuden a erguerme cando me apetece marchar do medio do baul que teño por fogar.

Son o títere máis títere do planeta. E me dirixen como lles ben en gana.

E eu...eu pensaba que era un ser human de verdade.